Engeland heeft op deze tour een nieuw beleid – wachten tot het laatste moment – ontwikkeld voor de bekendmaking van de teamselectie. Niet om de tegenstander zolang mogelijk in het ongewisse te laten, maar omdat ze blijven twijfelen.

Het selectieprobleem is ontstaan door het wegvallen van Matthew Hoggard, met afstand Engelands beste bowler in de eerste Test. Hij speelt niet mee door een rugblessure.

Dus, Engeland zit zonder Hoggard. Nog wel fit zijn de andere zekerheidjes; Ryan Sidebottom – hoewel teleurstelling in Kandy – en Monty Panesar.

De vierde aangewezen bowler in die wedstrijd was James Anderson. Hij werkte zich in de tweede innings van Sri Lanka vakkundig uit de ‘zekerheidjes’-categorie met slechts één wicket maar wel een economy-rate van 5.56 in 23 overs.

En dan zijn er nog Graeme Swann, Stuart Broad en Steven Harmison. Over spinbowler Swann kunnen we kort zijn; Monty staat niet ter discussie en de kans dat Engeland met twee spinners gaat spelen is nihil.

Broad is een jonge, erg talentvolle bowler en geeft bovendien extra diepte aan de batting van Engeland. Er zijn echter twijfels of zijn lange lichaam – dat nog maar net uitgegroeid is – al klaar is voor vijf dagen intensief Test-cricket. Bij Broad lijkt Engeland het adagium ‘rustig brengen’ te hanteren.

En dan is er Harmison. Zijn potentieel zou hem absoluut in de categorie zekerheidjes moeten plaatsen. Een schitterende bowler om naar te kijken ook, als hij naar dat volle potentieel speelt. Een lijst aan blessures en weinig zelfvertrouwen maken goede optredens echter schaars.

Ook hem wil Engeland het liefst rustig brengen, maar door het wegvallen van Hoggard lijkt het moment waarop de Durham-man zijn rentree maakt opnieuw aangebroken.

Dus voor wie gaat Engeland morgen kiezen? Volgens mij staan Anderson en Harmison met Sidebottom en Panesar op het wedstrijformulier.

Anderson, omdat hij in een ellenlange reeks slechte ballen toch vaak een paar onspeelbare weet te verstoppen die hem wickets opleveren en omdat ik niet denk dat Engeland hun bowlingattack helemaal wil omgooien.

Harmison, omdat het enorme potentieel er nogal altijd is en vooral omdat Broad er nog niet helemaal klaar voor wordt geacht.

In case you’re wondering, the above is written in Dutch. If you are looking for more of this Dutch non-fiction, I suggest you go to the archives and read any post between November 2007 and July 2008.