Het was een van de Test-series waar ik naar uitkeek, maar de serie van India en Australië wordt overheerst door affaires. Eerst ging het nog tenminste nog over ‘cricket-zaken’ als het aantal beslissingen die tegen India uitpakten en of Australië wel in de geest van sport speelde, maar ondertussen is de rel rond Harbhajan Singh het enige waar het over gaat.

Singh zou volgens de umpires in de tweede Test een racistische opmerking hebben gemaakt jegens Andrew Symonds, net als de fans in India tijdens ODI-serie afgelopen jaar zou Singh hem hebben uitgemaakt voor aap. Hij ontkent, maar moest dankzij de umpires toch voor tuchtcommissie verschijnen die hem voor drie Tests schorstte.

En sindsdien staat de hele serie op losse schroeven. De Indische ploeg weigert te vertrekken naar Perth, locatie van de derde Test, uit protest tegen het feit dat Singh als racist gebrandmerkt is door de tuchtcommissie en willen dat de schorsing wordt opgeheven.

De Indische cricketbond heeft ondertussen in duidelijke en patriotische termen allerlei dingen duidelijk gemaakt; ze accepteert de schorsing niet, er moet een hoger beroep komen bij de International Cricket Council en tot die tijd is de tour opgeschort en vinden er geen Tests plaats, umpire Steve Bucknor – de gebeten hond bij de Indiërs – mag niet optreden in de derde Test en de eer van iedere Indiër is aangetast.

Dat laatste is in ieder geval bevestigd. De passie voor cricket in het land wordt vaak geroemd, maar heeft ook aantal erg enge kanten die in dit geval weer boven komen borrelen. Groepen mensen gaan de straat op om poppen van Australische spelers te verbranden en hangen ezels kartonnen borden maar daarop de namen van Australiërs om de nek.

De situatie is al dusdanig, dat her en der vergelijkingen worden gemaakt met de Bodyline-tour.

In case you’re wondering, the above is written in Dutch. If you are looking for more of this Dutch non-fiction, I suggest you go to the archives and read any post between November 2007 and July 2008.