Op 1 november 2008 – als de eerste editie van Stanford Twenty20 for 20 zal plaatsvinden – worden elf cricketers miljonair.

Allen Stanford – de belachelijk rijke Texaan die zijn hart verloren heeft aan Antigua en Twenty20-cricket – presenteerde vandaag de plannen voor zijn “Twenty20 for 20″ tussen Engeland en een Stanford All-Stars XI die de komende vijf jaar georganiseerd zullen worden.

Aanvankelijk was er sprake van winner-takes-all, maar omdat de cricketbonden van Engeland en West-Indies er ook iets aan over wilden houden en geen al te scheve blikken in de spelersgroep wilden, wordt de 20 miljoen dollar nu over meer partijen verdeeld.

De elf winnende spelers krijgen nu ieder ‘slechts’ een miljoen dollar en zowel de rest van de spelersgroep als de coaches en staf mogen een miljoen verdelen. De resterende zeven miljoen wordt verdeeld tussen de bonden.

In case you’re wondering, the above is written in Dutch. If you are looking for more of this Dutch non-fiction, I suggest you go to the archives and read any post between November 2007 and July 2008.

Een innings en negen runs was de marge waarmee Engeland vandaag de derde Test van Nieuw-Zeeland won. Onvoorstelbaar, als je bedenkt dat de Engelsen halverwege de eerste dag op 85/6 stonden.

Het partnerschap van 116 runs tussen Kevin Pietersen en Tim Ambrose was vitaal, maar nog belangrijker was inbreng van de bowling; met zowel bal als bat.

Stuart Broad wordt gezien als een allrounder voor de toekomst, maar heeft in de afgelopen jaren al vaker aangetoond nu al heel goed te zijn. Deze Test scoorde hij 64 runs, waarmee hij Engeland een score van dik in de 300 gaf.

Jimmy Anderson eindigde de Test met negen wickets voor 98 runs; zijn beste cijfers ooit. En op de tweede dag van de Test reet hij op een geweldig manier Nieuw-Zeelands innings uiteen. En dat Engeland niet meer hoefde te batten vandaag was mede te danken aan de 28 runs die hij maakte; ook al een Test-beste voor Anderson.

Ryan Sidebottom was vandaag weer de leider van de aanval en maakte korte metten met een gedemotiveerd Nieuw-Zeeland.

Met de bowling – zeker met Andrew Flintoff op weg terug en de goede prestaties van Matthew Hoggard, Steve Harmison en Simon Jones (bijna de complete Ashes 2005-bowling) in county cricket – zit het voorlopig dus wel goed voor Engeland.

De grote zorg voor Engeland blijft de batting. Hopelijk krijgt die – en in het bijzonder Paul Collingwood en Ian Bell – alles in de komende ODI-serie weer een beetje op orde, want tegen Zuid-Afrika zal Engeland niet zo sterk op de bowling kunnen leunen.

In case you’re wondering, the above is written in Dutch. If you are looking for more of this Dutch non-fiction, I suggest you go to the archives and read any post between November 2007 and July 2008.